ออฟฟิศในฝันของคนเมือง

ก้อนทอง ลุร์ดซามี

ออฟฟิศในฝันของคนเมือง

ก้อนทอง ลุร์ดซามี

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ เป็นความโชคดีที่ได้นั่งทำงานในออฟฟิศที่ไม่ใช้เครื่องปรับอากาศ ผิวที่เคยแห้งเหี่ยวและหลงเข้าใจไปว่าเพราะอายุสูงขึ้นก็กลับมีน้ำมีนวล ที่เคยเป็นหวัดทุกๆ สามเดือนก็เหลือแค่ปีละครั้งช่วงที่หมอกควันลอยข้ามทะเลมาจากเกาะสุมาตรา เอาล่ะ ยังดีที่เหลือแค่ครั้งเดียว

ก่อนวันหยุดยาว มีการจัดพื้นที่ทำงานใหม่ในโฮมออฟฟิศหลังเก่า เริ่มตั้งแต่ขยับกระถางต้นหมากและต้นสนฉัตรมาช่วยบังแสงแดดยามบ่าย ขึงตาข่ายกรองไอร้อนที่นอกชานชั้นบน จัดตำแหน่งโต๊ะให้อยู่ในมุมลมโกรก เลือกกระดาษพิมพ์หน้าเดียวจากเอกสารหมดอายุมาไว้ในกล่องกระดาษ “เพื่อใช้” เรื่อยเลยไปถึงการจัดพื้นที่ห้องเก็บของให้เป็นห้องโชว์ของ

โดยปกติ พวกเราจะนั่งกันอย่างไม่ประจำที่เพราะใช้ระบบ “hot desk” ซึ่งใช่ว่าเก้าอี้จะร้อนจนนั่งไม่ติดที่ แต่เป็นการเปิดกว้างให้ใครจะนั่งตรงไหนก็ได้ ทุกโต๊ะ ทุกเก้าอี้ ไม่มีเจ้าของ จบแต่ละวันต้องไม่มีข้าวของกองค้างคาบนโต๊ะ ทำให้ไม่กลายเป็นนักเก็บสะสมโดยไม่จำเป็น และเพราะทีมงานใช้คอมพิวเตอร์แบบ Laptop ซึ่งง่ายต่อการเคลื่อนย้ายไปมา ทำให้การเดินเข้าออฟฟิศในแต่ละวัน เป็นเหมือนการเล่นเกมส์เก้าอี้ดนตรีและเล่นหาคู่บัดดี้ไปในคราวเดียวกัน ตลอดสัปดาห์อาจจะไม่ได้ติดกับเพื่อนคนเดิมเลยก็เป็นไปได้

การนั่งทำงานในโฮมออฟฟิศมีข้อดีที่ชัดเจนอยู่อย่างหนึ่ง เพราะเราไม่ต้องตกเป็นเหยื่อของเครื่องปรับอากาศระบบท่อรวมที่ไม่สามารถกำหนดอุณหภูมิได้ตามต้องการ

ครั้งที่เคยทำงานอยู่ในตึกสูงย่านสีลม สำนักงานขององค์กรอยู่ต้นทางของท่อ ในขณะที่ปลายทางเป็นสำนักงานของธนาคารที่มีเครื่องคอมพิวเตอร์รุ่นต้องการความเย็นเป็นพิเศษ ใครที่แวะมาเยี่ยมเยียนพวกเราจะเห็นเจ้าหน้าที่ทั้งหลายซ่อนตัวอยู่ภายในเสื้อแจ๊คเก็ตอย่างหนา

หากเป็นช่วงหน้าหนาวจะต้องโปะทับด้วยผ้าพันคอคลุมเลยไปถึงศีรษะปกปิดไอเย็นจากท่อแอร์ที่ดิ่งลงตรงกลางกระหม่อมเพิ่มอีกหนึ่งชั้น และหากใครเป็นนักตกแต่งภายใน คงจะยกนิ้วให้กับความสามารถในการปะแปะของพวกเรา มีตั้งแต่หนังสือพิมพ์ เทปกาว เทปใส เทปเหนียว อุดรอยช่องแอร์ที่วิ่งผ่านแต่ละโต๊ะทำงาน ที่สำคัญ...ตอนนั้นทำโครงการเรื่องการอนุรักษ์พลังงาน...ใครมาปรารภเรื่องเครื่องปรับอากาศ ทีมงานจึงมีความเข้าใจสูงมาก

สมัยนั้น เวลาพักทานอาหารกลางวันเป็นเวลาที่สร้างความตื่นเต้น คล้ายๆ กับการที่นักว่ายน้ำในน้ำแข็งวิ่งออกจากห้องอบซาวน่าแล้วกระโดดลงในบ่อน้ำแข็ง ต่างกันตรงที่ว่าเราเดินออกจากห้องน้ำแข็งออกไปสู่ลมร้อนวาบของถนนสีลมในยามรถติดตอนกลางวัน ไอร้อนของอากาศข้างนอกมาเต้นระยิบอยู่บนผิวหนัง อาการหวัดแดดจึงมาเยี่ยมเยียนอยู่บ่อยๆ

ตอนนี้นั่งทำงานอยู่ในห้องไม่ปรับอากาศ มีตัวช่วยให้ลมโกรกจากพัดลมเพดาน เวลาออกไปทานอาหารกลางวันในวันที่แดดแรงจ้า นอกจากใส่แว่นตากันแดดลดอาการหยีตาและลดรอยกาแล้ว ก็ไม่รู้สึกวูบวาบให้พาลนึกไปว่าใกล้วัยทองแต่อย่างใดร่างกายไม่ต้องปรับอุณหภูมิในตัวจากหนาวไปสู่ร้อน ไม่พาลให้ขี้เกียจเดินหรือบ่นออดเพราะข้างนอกร้อน

บรรยากาศในสำนักงานเองก็ร่มรื่นชวนมีความสุข ต้นไม้ทั้งที่คนเก่าๆ ตั้งใจปลูก และต้นไทรที่มาขึ้นข้างกำแพงเอง พากันให้ร่มให้เงาเป็นที่เอิกเกริก อดแปลกใจไม่ได้ที่เจ้าของบ้านหลายหลังยังนิยมที่จะราดคอนกรีตหรือปูกระเบื้องให้รถจอดแทนที่สนามหญ้า มีการนำไม้กระถางมาตั้งไว้เป็นจุดๆ พอเป็นพิธี แต่ครั้นมีกิจกรรมปลูกต้นไม้เพื่อแสดงความรักต่อสิ่งแวดล้อมก็เฮละโลขับรถไปร่วมร้อยกิโลเมตร เพื่อไปปลูกต้นไม้ในเขตป่าเวนคืนหรือตามสวนสาธารณะ ซึ่งหลายๆ พื้นที่ ไม่ได้ต้องการต้นไม้แปลกปลอมเหล่านั้น

หากให้โอกาส ไม่เข้าไปรบกวนกระบวนการแพร่พันธุ์ตามธรรมชาติของต้นไม้ ไม่ว่าจะด้วยลม แมลง นก หรือสายน้ำ ต้นไม้ในท้องถิ่นเหล่านั้นก็จะงอกงามเองได้ในไม่ช้า ต้นไม้ในท้องถิ่นขึ้นไม่ได้เอง ก็อย่าผลีผลามไปช่วยลงต้นกล้าน้อยๆ หากถามต้นไม้ไม่ได้ ก็ควรจะถามไถ่คนแถวนั้นดูว่าละแวกนั้นมีอะไรเปลี่ยนแปลงในผืนดิน ในสายน้ำ ในอากาศหรือเปล่า ต้นไม้จึงขึ้นไม่ได้

ต้นไม้ในละแวกนั้นนำเสนอเมนูหลากหลายให้แก่นกนานาชนิด ทั้งนกเอี้ยง นกขมิ้นท้ายทอยดำ นกปรอดสวน นกกินปลีคอสีม่วง นกสีชมพูสวน นกจาบคาคอสีฟ้า ที่ต่างก็วนเวียนมาเลือกกินอาหาร เช่น ผลไทร เมล็ดปาล์ม น้ำหวานจากดอกไม้ แมลงและหนอนบนต้นไม้ เสียงร้องของนกหลากชนิดจึงเป็นเสียงที่มาแทนที่เสียงฮึ่มๆ ของเครื่องปรับอากาศ

คราวต่อไป ใครอยากปลูกต้นไม้ ก็ลงมือปลูกที่บ้านหรือที่ทำงานก่อน เลือกต้นไม้ที่เป็นประโยชน์ต่อสัตว์เล็กๆ ในท้องถิ่น ผลไม้เป็นทางเลือกที่อิ่มทั้งคนทั้งนก หลับตานึกภาพตัวเองเป็นนก มองลงมาจากมุมสูงแล้วเห็นแหล่งอาหารเรียงรายเป็นแนวต่อกันทั่วกรุงเทพฯ ไม่ว่าจะบินไปทางไหน ก็มีต้นไม้ให้เลือกช้อปปิ้งหาอาหาร ปิดเครื่องปรับอากาศบ้านละเครื่อง ตึกละเครื่อง หันมาฟังเสียงนกกันบ้างดีกว่า...

Share this

อ่านเรื่องย้อนหลัง

18 ส.ค. 2557
 

creative-commonsแสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน 3.0 ประเทศไทย
พัฒนาเว็บไซต์โดย โอเพ่นดรีม